Chicago 2009

Istanbul 2009

Στα δύσκολα

Μου είπες: Ψάξε με
Και πήγα στα βαθιά.

Μου είπες: Κλαίω

Αλλά είχα ήδη βουτήξει.

Στα επόμενα ποστ θα βάλω φωτό από τα ταξίδια. Αυτά μου έμειναν.

Αμέλεια

Ξεχάσαμε να αγκαλιαστούμε. Είχαμε ένα μήνα να βρεθούμε. Δεν ξέρουμε τί γίνεται με μας. Αγκαλιαστήκαμε την άλλη μέρα. Μετά από καυγά.

Μύριζε γνώριμα.

Υπέροχα πλάσματα

Καταγραφή πολλή, λύση καμμία.

Κάποτε η "λογοτεχνία" μας έλεγε και τί να κάνουμε...

Μύθος(;)

INTISAR: “I don’t want to do anything that someone obliges me to do, I hate that. I won’t do it. I was forced to do many things in Saddam’s regime. I don’t want to do that anymore.”
BILL: “That’s pretty brave of you, Intisar.”

INTISAR: “It’s not because I’m brave. It’s because I am tired.”

From "Betrayed", a play about the fatigue of the double life, by George Packer (2008)






Ακόμα και μια θάλασσα μπορεί να είναι το άλλο μισό μιας ζωής.

Στον Leonard

Ο λόγος που δεν σου μιλάω πολύ είναι γιατί δεν ξέρω αν ποτέ βρω λόγια που να βγάζουν νόημα. Τώρα αρχίζω κι εγώ να καταλαβαίνω τα πράγματα που τοποθετούνται από μόνα τους σε νέες θέσεις σε διπλό σκηνικό, ψάχνοντας να βρω πού θα τρίζει λιγότερο το σανίδι.



You cannot find peace by avoiding life. Though, what is the life I want to avoid?

Headless longing for some shade

Είναι κάποια πρωινά που θα ήθελες να μην έχεις φύγει από το "σπίτι".




Γιατί στο σπίτι φαντάζεσαι καλύτερα τί ήθελες να κάνεις.

Πάλι μόνος

Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι, αλλά γιατί δεν υπάρχουν οι άνθρωποι.







Ara Gevorgian - Requiem

Σε άλλη πόλι

Είπες, “Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.

Μιά πολις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.

Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή,

κ’ είν’ η καρδιά μου -σαν νεκρός- θαμένη.

Ο νούς μου ως πότε μες τον μαρασμόν αυτόν θα μένει.

Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω,

ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,

που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα”

Καινούργιους τόπους δεν θα βρείς, δεν θα βρείς άλλες θάλασσες.

Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.

Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς, και μες τα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.

Για τα αλλού -μη ελπίζεις- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.

Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ’όλην την γή την χάλασες.

.
Καβάφης: Αλεξάνδρεια 1863 - 1933

.

Πάντα θα έχει πλοίο, Κωνσταντίνε. Όχι για μια καλύτερη πόλι, αλλά για το νερό που χρόνια αρνηθήκαμε να βάλουμε στο κρασί μας.

Jabal Amman 2007

Αμαλία Καλυβίνου

και η ζωή που στερήθηκες, ας γίνει πηγή...

Μνήμη

Ακόμα κι αν εσύ παραμέριζες τη δική σου μνήμη για μια καινούρια γραφή, εγώ δεν θα μπορούσα να το κάνω, γιατί θα ήσουν για μένα μνήμη και φρέσκο μελάνι μαζί.

.

Θα ήταν παράλογο.

Κι άλλα λάθη

Είναι άλλο πράγμα να αγαπάς τον εαυτό σου με τα λάθη του και άλλο να τον αγαπάς ξεχνώντας ότι υπάρχουν.

.

Γιατί τότε αγαπάς μόνο τα λάθη.

Παρωχημένα κεριά

Τα κεριά του Καβάφη τί θα μπορούσαν να είναι σήμερα; Λυχνίες ή προβολείς;
.

(- Λυχνίες βέβαια! Τι άλλο θα μπορούσαν να είναι; Μυστήριος είσαι...)

Μόνοι τους

Bagdad22 - Claudio Goldini, 2003

Μόνοι τους φαίνεται να έχουν μείνει στη Βαγδάτη. Ή μόνους τους αφήσαμε. Και επειδή κανείς δεν φαίνεται να πλησιάζει από την έρημο, ούτε σαν fata morgana πια, μάλλον έχουν αρχίσει να βαριούνται μόνοι τους και είπαν να αραιώνουν σιγά σιγά. Σφάζονται κατά δεκάδες κάθε μέρα. Και αυτοί που μένουν πίσω, είναι πάλι μόνοι τους.

.

Που θα πάει, θα τα καταφέρουν να ξανασυναντηθούν όλοι τους αλλού.

Πήραμε τη ζωή μας λάθος...

...αλλά δεν αλλάζουμε ζωή. Γιατί αν αλλάζαμε ζωή θα έπρεπε να αλλάξουμε και όλο το κατασκεύασμα περί ελευθερίας που επινοήσαμε με μόχθο συνεχή, συγκρίσιμο με το πέρασμα μιας πρωτόγονης ιδέας από τις κοινωνίες των αιώνων. Αν κοιτάξουμε τις ανθρώπινες αγωνίες μέσα στο χρόνο, τι άλλο θελήσαμε, εμείς στις κοινωνίες της εσπερίας, περισσότερο από την προσωπική μας ελευθερία; Και καλά κάναμε δηλαδή, αλλά μας ξέφυγε ένα σημαντικό ορόσημο: Η στιγμή που κατακτήσαμε την ελευθερία μας, αλλά δεν το καταλάβαμε. Κόψαμε το νήμα χωρίς να αντιληφθούμε τη λεπτή τομή που άφησε ανάμεσα στα πλευρά μας, την τριχοειδή πληγή που μας χώρισε στα δύο και έκτοτε δεν ενωθήκαμε ποτέ ξανά. Διχασμός. Κάνουμε σχέσεις με ημερομηνία λήξεως, γιατί είναι θέμα χρόνου το κέρατο ή το ξενέρωμα. Κι όλα αυτά για να αναζητήσουμε και να υπερασπιστούμε την ελευθερία μας. Ελευθερία όμως δεν σημαίνει να μπορείς να πετάς από λουλούδι σε λουλούδι στο διηνεκές. Αλλιώς θα είχαμε γεννηθεί πεταλούδες και όχι άνθρωποι. Ελευθερία σημαίνει το ότι μπορέσαμε να επιλέξουμε, όχι το ότι μπορούμε να επιλέγουμε για μια ζωή. Για τούτο το τελευταίο επινοήσαμε άλλη λέξη, την ασυδοσία. Μπερδέψαμε την ελευθερία με την αχορταγιά. Και τούτο, και κείνο, και το άλλο... Και γιατί μόνο το ένα; Καλύτερα τα πολλά, τα διαφορετικά, τα εναλλασσόμενα... Ελευθερία όμως δεν σημαίνει να αλλάζεις ατελείωτα, ελευθερία είναι να μπορείς να στηρίζεις την επιλογή σου, όχι να την ακυρώνεις.

.

Είναι όμως πιο όμορφες οι πεταλούδες, ταιριάζουν καλύτερα στον ονειρόκοσμο με τον οποίο όλοι μας πια θέλουμε να αντικαταστήσουμε την αφυπνιστική πραγματικότητα.

φοβάμαι ή δεν φοβάμαι;

Κανονικά δεν θα έπρεπε να φοβάμαι, όλα δείχνουν ότι δεν πρόκειται να φοβηθώ για πολύ ακόμα. Αν φοβόμαστε προκαταβολικά στη ζωή, ποιά ή έκπληξη ενός φόβου; Αλλά φοβάμαι λίγο...

Όλα στο μυαλό. Όλα; Κι αν;...

Ναι, μάλλον φοβάμαι λίγο.

Αν, τότε πρέπει σε κάποιον να το πω. Δεν χρειάζεται να μας τα φάνε και όλα, επειδή...

(δεν μπορείς να το πεις, ε; χεχεχεεε...)

Το ραντεβού είναι στις έξι. Αν, τότε πρέπει να μιλήσω με το δικηγόρο μου. Τι τεχνικά που μπορούν να γίνουν όλα εκεί ακριβώς που την τεχνική δεν τη θέλεις. Μετά θα κάτσω να γράψω. Να γράψω όλα όσα μαζεύτηκαν χρόνια στο μυαλό και τσακώνονται για το πρώτο τραπέζι πίστα. Με τη σειρά. Και τελευταίο το "χάος". Όχι. Τελευταίο ένα γράμμα. Ή μάλλον τρία γράμματα. Ένα για τον καθένα. Στους πιο δυνατούς θα τα πω με το στόμα.

.

Και το 'χα ένα προαίσθημα. Τελικά φοβάμαι λίγο...

Αν ήταν το φεγγάρι;

Αν αντί για σένα ερωτευόμουν το φεγγάρι, μια πανσέληνο ας πούμε, για να πλησιάσουν τα σχήματα, τί θα έπρεπε να κάνω;

Θα έπρεπε ή να συνεχίσω τη ζωή μου και να σου ρίχνω και κλεφτές ματιές ή για την υπόλοιπη ζωή μου να περιμένω να κατέβεις στη γη να μ' αγκαλιάσεις.

Προτίμησα να κάνω το πρώτο.

Μάλλον δε σε πειράζει...

Πολύ

Αν δεν μου μιλούσες τόσο ακατάληπτα δεν θα με έκανες να σκέφτομαι όλη την ώρα. Αν δεν σκεφτόμουν επίμονα δεν θα γυάλιζε το βλέμμα μου. Αν δεν δάκρυζα δεν θα θόλωναν τα τζάμια. Αν δεν εμποδιζόταν η όραση θα πάταγα έγκαιρα φρένο. Αν πάταγα έγκαιρα φρένο δεν θα σκοτώναμε τον πεζό που προσπαθούσε να περάσει απέναντι. Αν δεν γινόμασταν δολοφόνοι δεν θα βγαίναμε ποτέ από το αυτοκίνητο. Αν δεν βγαίναμε από το αυτοκίνητο δεν θα έβλεπα ποτέ το κορμί μου στην άσφαλτο.

Θα νόμιζα πως σκοτώσαμε κάποιον άλλον. Και θα συνεχίζαμε με έναν έντεχνο ελιγμό του τιμονιού.

Τα φτιασίδια της φτώχιας

Είναι 6 χρονών. Σαστισμένο, γιατί το ανακάλυψαν. Φοβισμένο, γιατί θα το χτυπήσουν που δεν έφερε τα αναμενόμενα. Απορρημένο, πως το κατάλαβαν. Έχει δυο λαμπερές ματάρες που δεν είδαν, ούτε θα δουν, όσα άλλα 6χρονα είδαν και θα δουν. Βλέπει μόνο τη μιζέρια που το πνίγει. Τα χεράκια του είναι σηκωμένα στο ύψος του προσώπου, εκεί που σταμάτησαν όταν κατάλαβε ότι δεν χρειαζόταν πια να αμύνεται από τους ρεπόρτερ. Του έβγαλαν τις ψεύτικες γάζες και τις ψεύτικες πληγές και αποκάλυψαν την αθώα ομορφιά του. Μια ομορφιά που του απαγορεύει να βρει φαί και αγάπη. Στον κόσμο που γεννήθηκε πουλάνε καλύτερα τα φτιασίδια της φτώχιας. Ο κίνδυνος και η μιζέρια.
Όταν μεγαλώσει θα κουραστεί να παίζει το θέατρο της σκλαβιάς. Θα θελήσει να ξεχνιέται. Θα επιθυμήσει το πιο εύκολο κέρδος. Ίσως τότε να θυμηθεί και το πόσο όμορφο είναι - και ελεύθερο πια να αποφασίσει να εκμεταλλευτεί το σφρίγος του και την πληθώρα υγιών νευρώνων που ακόμα διαθέτει ο εγκέφαλός του. Θα επιταχύνει την καταστροφή του, μαζί και τη σωτηρία του.


Τον λένε Χάσαν και ζει στο Πακιστάν. Ποιος ξέρει για πόσο ακόμα;

το τραύμα(;)

Όλοι λένε πως νιώθουν ωραία όταν κλείνει ένα τραύμα. Αφήνει την ουλή, αλλά ας είναι. Όταν όμως φύγει και η ουλή, πως είναι η αίσθηση; Δεν είναι σαν να λείπει κάτι; Δεν είναι σαν να φεύγει η μνήμη; Ή ακόμα χειρότερα, δεν είναι σαν να μην ήταν ποτέ;

Έφυγες ή κρύβεσαι; Βγες, νομίζω ότι δεν μπορείς πια να μου κάνεις κακό.

με κεφαλαία

Όλοι θέλουν να ζήσουν την Αγάπη ή τον Έρωτα με Α ή Ε κεφαλαία. Εγώ που έζησα τον ΕΡΩΤΑ με κεφαλαία όλα του τα γράμματα, μπορώ πια να περιμένω το θάνατο;
.

Υπάρχει κάποιος που να μπορεί να απαντήσει με ένα ανεπανάληπτο ψέμα;

το 0 της δραματικότητας

Το 0 είναι ένας αριθμός που από μόνος του δεν μπορεί να πονέσει. Πρέπει να ειδωθεί σε σχέση με άλλους αριθμούς για να αποκτήσει τη φιλοσοφική τραγικότητα που του αρμόζει. Τα μαθηματικά, άλλωστε, το αδικούν κατάφωρα.

Το μηδέν γίνεται τραγικό όταν αντικαθιστά έναν άλλον αριθμό που προϋπήρχε. Αν από το 1 ή το 2 επιστρέψεις στο 0, συνειδητοποιείς την πτώση, την κατάπτωση, και το χαμό. Αν από το 0 ξεκινήσεις και στο 0 καταλήξεις, έχεις απλά μια ευκταία ισορροπία.

.

Ξεκίνησα από το άπειρο και μου έδειξες το 0. Να υποθέσω το τίποτα;

Ο ορισμός της τρέλας

Στις σελίδες 8 και 9 του προσωπικού μου λεξικού η τρέλα ορίζεται ως ολοκληρωτική ακύρωση του ένστικτου της αυτοσυντήρησης, όταν η ακύρωση αυτή δεν λαμβάνει καμία απολύτως συλλογική διάσταση.
Αν η αυτοκατάργηση της υπόστασης, και κατ’επέκταση της ύπαρξης, περιλαμβάνει έστω και ένα ακόμα αυτοκυρίαρχο οργανισμό ως αίτιο (αλλά όχι ως αιτιατό), τότε το άτομο που ακυρώνεται αποκαλείται ή μάνα, ή ήρωας. Στον έρωτα περιλαμβάνεται πάντα ένας ακόμα αυτοκυρίαρχος οργανισμός ως αίτιο προσβολής της αυτοσυντήρησης του άλλου οργανισμού. Εναπόκειται όμως στο ίδιο το προσβεβλημένο άτομο αν θα προχωρήσει τόσο ώστε να αυτοκαταργηθεί, έχοντας αγγίξει την τρέλα, ή αν θα μείνει προσβεβλημένο και, συνεπώς, έρμαιο οποιασδήποτε θεραπείας.

Όλα αυτά τα είπα μάλλον από ορισμολαγνεία.

Κατασκευάσματα

Κατασκευάσματα είναι και οι αργίες. Αυτό φαίνεται από το ότι οι αργίες δεν σέβονται τους συμβολισμούς που τους δίνουμε. Εμείς λέμε ότι η πρώτη μέρα ενός έτους είναι μέρα χαράς και σχεδίων. Η ζωή λέει άλλα. Το πρώτο ποστ αυτού του μπλογκ είναι αφιερωμένο σε μια κοπέλα που πέθανε αναπάντεχα τα ξημερώματα αυτής της πρώτης μέρας ενός έτους, λίγο μετά από χαρά και λίγο πριν από πολλά νέα σχέδια. Έτσι, ξαφνικά. Οι φωνητικές χορδές μάλλον δεν αντέχουν τις δονήσεις από τα λόγια που θέλουν να ειπωθούν.
.
Καλό ταξίδι και σε σένα και σε όσους έμειναν πίσω.